నోరు జారిన మాటలు

చాలా సంవత్సరాల క్రితం ఒక ఊరిలో చారుమతి అనబడేఒక అమ్మాయి వుండేది.

ఆ అమ్మాయి రోజంతా గాలికబుర్లు చెప్పుకుంటూ గడిపేసేది. తను ఇక్కడమాట అక్కడా, అక్కడి మాట ఇక్కడా చెబుతూ వుంటేచూశి వాళ్ళ అమ్మ చాలా బాధ పడేది.

ఇలా గాలికబుర్లు చెప్పడం తప్పని అమ్మ యెంత చెప్పినాచారుమతి మట్టుకు పట్టించుకునేది కాదు

.ఒక రోజు ఆ ఊరికి తీర్థ యాత్రలు చేస్తూ ఒకసాధువు వచ్చాడు. ప్రసంగంకు వెళ్ళిన అమ్మతన బాధ సాధువుకు చెప్పుకుంది. చారుమతికితన తప్పు అర్ధమయ్యేలా చెప్పమని ఆసాధువును కోరుకుంది.
ఆసాధువు మన్నాడు చారుమతిని తన దెగ్గరికితీసుకు రమ్మని చెప్పాడు.

మన్నాడు పొద్దున్నే అమ్మ చారుమతిని ఆసాధువు దెగ్గిరకు తీసుకుని వెళ్ళింది. ఆసాధువు చారుమతికి ఒక కోడిని చూపించి రోజంతా ఆకోడి ఈకలు తీసి వూరు మొత్తం జల్లమనిచెప్పాడు.

“ఇంతేనా?” అనుకుంటూ అమ్మ చారుమతిని కోడిఈకలతో వూరంతా చుట్టుకుని రమ్మంది.చారుమతి సంతోషంగా ఊరంతాతిరుగుతూ కనిపించిన వారందరికికబుర్లు చెపుతూ ఇక్కదో ఈక, అకాడో ఈకవిసిరేసింది.

సాయంత్రం సూర్యోస్తమం అవుతుంటేఅమ్మ, చారుమతి మళ్ళీ ఆసధువుదెగ్గిరకు చేరారు. ఈ రాత్రి నిద్రపోయి మళ్ళితెల్లవారగానె ఇద్దరినీ రమ్మన్నాడు

సధువు.మొన్నాడు పొద్దున్నే సాధువు, “నిన్న రోజంతావిసిరేసిన కోడి ఈకలు వెతికి తీసుకు రా అమ్మా” అనిచారుమతితో అన్నాడు.వెంటనే చారుమతి ఊరంత వెతకడం మొదలెట్టింది

.సాయంత్రం దాక ఊరిలో ప్రతి అంగుళం వెతికినా ఒక్కఈక కూడా కనిపించలేదు. దిగాలుగా చారుమతిసూర్యోస్తమమయ్యె సమయానికి ఆసధువు దెగ్గిరికి వెళ్ళి, “స్వామి,నన్ను క్షమిచండి. నాకు ఒక్క ఈక కూడదొరకలేదు” అని తల దించుకుని చెప్పింది.

అప్పడు సాధువు తనకు, “చూశావా, మనమాటలు కూడా ఆ ఈకలు లాంటివే. ఒక్క సారి మననోరు జారితే ఆ మాటలను మనం యెన్నటికి తిరిగితీసుకోలేము.” అని చెప్పాడు.

ఆ రోజు నుంచి చారుమతి గాలికబుర్లు చెపుతూ ఇతర్లని, తన అమ్మని,ఇబ్బందిపెట్టడం మానేసింది.